davide

Het kan nog net, voordat de vogeltjes weer beginnen te kwetteren en de zon echt doorbreekt. Nog even een duistere, warme winterplaat draaien. Het album is al van 2007, maar voor mij is het nieuw: Dark Undercoat van Emily Jane White.

Tot een paar weken geleden had ik nog nooit van de dame gehoord, maar haar album is een van de eerste platen in tijden die me gelijk bij de strot greep. Vanaf seconde 1 weet dit album te boeien. Dat is nog eens muziek!

Muziekrecensenten noemen het vast 'folk' of, erger nog, 'singer-songwriter'. Maar dat soort omschrijvingen dekt nooit echt de lading. Sfeervolle piano en gitaarnummers met een mooie, ietwat hese, ingetogen stem en een gezonde portie somberheid, dát is Emily Jane White. Denk aan Madrugada, Two Gallants, Nick Cave, Fiona Apple en je zit in de goede richting.

Gister was het al even voorjaar met een heerlijk zonnetje. Maar vandaag is weer grijzer dan grijs. En dus mag de winter met deze muziek nog heel even duren.

Labels: muziek

Veel aandacht voor The Pirate Bay de laatste dagen. The what? The Pirate Bay. Zo'n beetje de grootste illegale torrent downloadwebsite ter wereld. Of tenminste, de site is in feite alleen een zoekmachine met links naar illegale downloads. Quasi-semilegaal zou je denken.

Vandaag is een grote rechtszaak begonnen tegen de Zweedse beheerders van de torrentsite. Bloggers roepen om het hardst dat het om het 'internetproces van de eeuw' gaat. En hoewel die beschrijving wat misplaatst is - het gaat niet zozeer om de toekomst van het internet - belangrijk is de zaak zeker. Een pirate's dilemma zogezegd.

Misschien wel de helft van de wereldwijde illegale torrentdownloads verloopt nu via The Pirate Bay. Als de site uit de lucht gehaald wordt, dan heeft dat dus een enorm effect op het aanbod van downloads, al zal dat zich na een tijdje wel herstellen. Belangrijker is dat dat een voorbeeld zal zijn voor rechtszaken tegen andere websites. Maar mocht The Pirate Bay de zaak winnen, dan is dat een belangrijke stap richting een nieuwe benadering van copyright.

Mediagoeroes voorspellen het al langer: het einde van 'control'. Door de explosieve uitwisseling en integratie van media slaat het klassieke idee van copyright, dat gebaseerd is op verkochte kopieën, feitelijk nergens meer op. Niemand begreep bijvoorbeeld de recente stap van Youtube, die op last van platenmaatschappijen muziek uit door gebruikers gemaakte video's ging slopen. Zelfs video's waarin mensen zelf voor de webcam een liedje zingen moeten er aan geloven, omdat er copyright op de nummers rust. Dat de klassieke vorm van copyright zijn beste tijd gehad heeft, daar zijn experts het wel over eens, al zullen belanghebbenden daar fel tegenin gaan. De vraag is eerder: wanneer is het omslagpunt?

Misschien dat de platen- en filmmaatschappijen deze slag nog winnen, maar uiteindelijk zullen ze op zoek moeten naar andere verdienmodellen. Niet meer geld binnenharken per verkocht album of boek, maar bijvoorbeeld via een flat fee op je telefoon- of internetabonnement, die je het recht geeft alles te downloaden, luisteren of bekijken wat jij wilt. Steeds meer bandjes doen het ook: ze geven hun zonder label achter zich muziek voor weinig of niets weg, maar verdienen aan concerten, speciale versies van albums en merchandise.

Uiteindelijk is het eind van het klassieke copyright volgens mij onvermijdelijk, getuige ook de dalende verkopen van muziek en de opkomst van diensten als Google Books. Misschien is het nog te vroeg, maar de zaak tegen The Pirate Bay kan een grote stap zijn naar een ander business model voor veel bedrijven. En dat je als gebruiker dan niet meer gecriminaliseerd wordt voor iets waar iedereen aan meedoet, ja jij ook, dat is dan mooi meegenomen.

Labels: media, muziek, nieuws en politiek

Of je nou van Armeense muziek houdt of van authentieke bluegrass: op internet zijn allerlei radiostations te vinden die enkel je favoriete muziek draaien. Heerlijk.. als je achter de computer zit.

Je kunt natuurlijk een kabeltje naar je stereo leggen. Maar zit je in een andere kamer, dan heb je daar niks aan. Een nieuwe gadget van Philips, de Streamium, maakt het mogelijk om je muziek overal in huis te luisteren.

Netwerkspeler
De Streamium (Philips: "een netwerkspeler") verbind je met je stereo of versterkte speakers en met je draadloze internetverbinding. Vervolgens geeft het apparaatje via een afstandsbediening toegang tot duizenden internetradiostations en je eigen mp3-collectie - als je computer aanstaat. Een leuk principe, dat ik drie maanden lang mag uitproberen!

Een maand geleden kreeg ik de Streamium NP1100 thuis. Meteen uitgepakt natuurlijk en ik moet zeggen: hij ziet er strak uit. Geen toeters en bellen, maar een simpele en stijlvolle behuizing. Wel is het beeldscherm vrij grof van resolutie en zwart-wit; misschien een reden om de duurdere versie te nemen. Zonder gebruiksaanwijzing heb je het ding meteen aan de praat en voor je het weet is het apparaat ingesteld, heb je radiozenders gevonden en herkent de Streamium je computer. Nadat je je muziek gedeeld hebt op je pc kun je vervolgens al je mp3's lekker via je stereo afspelen.

Muziek afspelen
Vooral de internetzenders blijken de moeite waard. Eigenlijk is de Streamium een gewone radio, maar dan met een gigantische keuze aan zenders. Zenders, die je normaal niet zou opzoeken. Wel is het handig om meteen je favorieten op te slaan, anders blijf je zoeken naar leuke stations..

Het afspelen van mijn eigen mp3's afspelen valt me wel wat tegen. Mijn collectie is groot en dat betekent dat je in een vrij sloom menu op een klein schermpje lang aan het zoeken bent naar de juiste muziek. Je kunt dit verhelpen door playlists aan te maken op je computer, maar dat vind ik toch wat omslachtig. Toch is het een leuk idee dat je de Streamium overal in huis op speakers of een stereo kunt aansluiten om van je muziek te genieten. Zelfs in 2009 zit je immers niet altijd achter je computer ;-).

Behalve het soms onhandige zoeken naar muziek en zenders zijn er nog een paar kleine minpuntjes. Probeer je de Streamium aan te sluiten op een niet-werkend netwerk, dan blijft hij soms "hangen", waarna alle instellingen weg zijn. Een kinderziekte? Een echte uit-knop heeft de Streamium ook niet, waardoor hij altijd stroom staat te vreten, hoe weinig dat misschien ook is. Milieu- en energierekening-technisch niet handig.

Conclusie?
Toch denk ik dat de Streamium voor veel mensen interessant zou kunnen zijn als internetradio en om af en toe mp3's af te spelen, mits je verzameling niet al te groot is. De prijs mag dan nog wel iets omlaag: de adviesprijs is namelijk 180 euro, al kan je hem op sommige plekken al voor 140 euro kopen. Nog ietsje goedkoper en de Streamium weegt misschien wel op tegen een Airport Express of een vergelijkbaar apparaat.

Nu ik het apparaat een maand gebruik, merk ik wel dat er meer in had kunnen zitten. Wensen, waar de duurdere NP2500 deels aan voldoet: een beter scherm, de weergave van albumhoezen, een equalizer en ondersteuning van meer bestandsformaten. Maar ik wil nog meer! Zoals plugins, waarmee je bijvoorbeeld je afspeelgedrag bij kunt houden voor diensten als Last.fm. Dat dat nu niet kan, is voor mij een reden om mijn muziek voorlopig gewoon via mijn pc af te spelen. Dus Philips, tijd voor nieuwe firmware?

Psst: ben je geïnteresseerd en wil je korting op een Streamium, laat dan een reactie achter!

Labels: gadgets en tools, media, muziek

Ik ben echt verslaafd aan muziek, maar soms ben ik op dieet. Ik reis minder met de trein dan vroeger, breng meer tijd met m'n liefje door (die bovendien een andere muzieksmaak heeft) en ook mijn werk is muziekloos (saaaai!). Je ziet in mijn Last.Fm profiel de hoeveelheid geluisterde muziek het afgelopen jaar dan ook teruglopen, net als het aantal nieuwe artiesten. Dat wordt trouwens grafisch schitterend weergegeven door de gratis tool LastGraph (Check mijn luistergeschiedenis (PDF, 4mb) maar eens, je zou het zo aan de muur hangen).

Muziek luister ik veel als ik alleen thuis ben, maar vooral ook op de fiets. Dat verklaart deels ook de afname bij Last.fm; het wordt tijd voor een Last.fm plugin voor mijn telefoon ;-). Niets beter dan met een lekkere soundtrack door Utrecht fietsen, alleen die irritante oordopjes. GR#$%@!!?! In 2,5 jaar en met twee walkmantelefoons gebruik ik nu al mijn 5e paar oordopjes. Ze gaan te snel kapot, hebben slechte contacten en blijven ook nog eens voor geen meter zitten. Ok, ik heb niet zulke grote oren, maar zo zijn er toch wel meer mensen? Waarom zijn die dingen zo fucking onhandig. Juist oordopjes bij een telefoon gebruik je toch als je onderweg bent en beweegt?

In een impulsieve bui heb ik donderdag maar een hippe, opvouwbare AKG hoofdtelefoon besteld (oh nee, "headphones"). Ik had ooit al naar de voorloper van dit model zitten kijken, maar nu heb ik er dan ook echt een gekocht. De K 414 P. Niet echt een sexy naam, maar wat een lekker ding(etje) zeg! Niet alleen het draagcomfort is er op vooruit gegaan, maar wat een geluid. Wow. Een tikkie veel bas, maar da's zeker voor rock en elektronisch niet erg. Verder een heel helder, vol en ruimtelijk geluid voor een mooi prijsje.

Begin ik me toch af te vragen waarom ouderwetse hoofdtelefoons in hemelsnaam uit de gratie zijn geraakt en alleen nog gedragen worden door nerds of (te) hippe mensen? En ook tot welke groep ik dan behoor.

Of wacht, dat weet ik eigenlijk wel..

Labels: gadgets en tools, leven en zo, muziek

Nieuwe muziek ontdekken gaat bij mij in vlagen. Soms heb ik zin in iets nieuws, maar op andere momenten draai ik een paar albums wekenlang grijs. Niet meer nieuw maar blijvend lekker is bijvoorbeeld mijn elektrarecept van Justice, Digitalism en Vitalic (zo.. dat Citizen I remix album is fijn.. automuziekje zeg ik! Nu nog een auto :-)). Soms luister ik tijden lang gouwe oudjes (Lately: van franse chansons tot de soul Otis Redding en Bettye Swann). En af en toe struin ik eens door m'n muziekverzameling heen om wat dingen te draaien die al eeuwen staan te verstoffen op mijn harde schijf.

Maandag had ik een vriend te eten die er doorgaans ook voor zorgt dat ik enthousiast achter nieuwe muziek aan ga. Een semi-overlappende muzieksmaak is daar deels debet aan, maar ook het feit dat hij zich er net wat actiever mee bezig houdt dan ik. Dus prompt ben ik weer aan het downloaden geslagen. Toch even die nieuwe Weezer checken die vast hetzelfde als altijd, maar toch lekker klinkt (grappige clip trouwens). Eens kijken of dat Crystal Castles wat ik voorbij hoor komen op Kink FM wat is. En de Wombats, wie zijn dat? Ook maar even luisteren...

En opeens vind je dan in je downloadmapje Kraak & Smaak. Al heel lang hingen ze verveeld rond op mijn pc, maar niet dat ik er echt naar geluister had of zo. En vanavond blijkt de perfecte avond voor een eerste luisterbeurt. Na een paar wijntjes bij het eten en het tropische Saharawindje dat waait is het hét moment voor relaxte, funky chillmuziek waar zelfs ik bijna van ga bewegen. Misschien vind ik het morgen wel hartstikke kut, maar da's het leuke van nieuwe muziek checken: dan zoek ik gewoon weer verder!

Iemand nog tips?

Labels: leven en zo, muziek

Gister met vriend E. Oud-Hollandsch Toeristisch (met hoofdletter T!) door de provincie gecruist langs mooie kastelen, riviertjes, polders, forten en vestingstad Naarden om uiteindelijk lekker onderuitgezakt in een nu echt warme zomerzon op het Ledig Erf een biertje te drinken. Stress uit je hoofd en gewoon simpel genieten.

En vandaag? Vandaag is weer zo'n topdag. M'n vrijmarktaanwinsten van o.a. Madness en all-time-favorite vinyl van vinyl Stevie Wonder klinken uit m'n platenspeler - of ja, eigenlijk uit m'n boxen, maar 't komt van mijn platenspeler, vers geperst sapje erbij, ramen wagenwijd open en zowaar ook een beetje nuttig bezig zijn. One of those days. Zo mag de hele zomer zijn.

Zei ik mag? Zo moet de hele zomer zijn.

Labels: leven en zo, muziek

Wakker worden op zaterdagochtend met espresso en lekkere electro & techno deuntjes.

Lang leve internetradio!

Labels: leven en zo, muziek

Into The Wild. Zonder twijfel een van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. Het waargebeurde verhaal van een jongen die na zijn afstuderen zijn eigen plan trekt en wars van alle verwachtingen van de samenleving er op uit trekt, het avontuur tegemoet treedt en op zoek gaat naar rauwe, pure ervaringen. Uiteindelijk moet Chris McCandles zijn grootse idealen met zijn dood bekopen in de wildernis van Alaska.

Het boek van Jon Krakauer grijpt je bij je strot en als je je zelf ook maar één keer ooit betrapt hebt op de gedachte er tussen uit te knijpen, alles achter te laten en het avontuur op te zoeken - met een dosis grootsheid en meeslependheid, dan kan je je verbazingwekkend goed inleven in de hoofdpersoon.

Onlangs werd het boek verfilmd door Sean Penn, die duidelijk ook blown away was door het boek, en alhoewel de idealen en overtuigingen van Chris McCandles niet altijd helemaal duidelijk worden in de film, weerspiegelt hij perfect de sfeer van het boek. Niet in de laatste plaats komt dat door de soundtrack van Eddie Vedder.

Bij Pearl Jam heb ik altijd een gemengd gevoel; elk album staat misschien 1 aardig nummer op, maar nooit lijken ze het beste uit een nummer te halen en blijft het middelmatig gezever. Maar deze soundtrack past echt goed bij de film. Een paar songs springen er uit( waarvan een aantal covers zijn, misschien dat Eddie Vedder daarom zichzelf overtreft?): het nummer Society met een briljante tekst (en dat terwijl ik nooit op teksten let..), Guaranteed en Long Nights. Maar zoals bij elke soundtrack... je moet de film gezien hebben.

Dus: Lezen, dat boek! Kijken, die film. Luisteren, die soundtrack! In die volgorde.

Labels: media, muziek