davide

Het is het hele internet al tien keer rondgegaan, maar toch nog even kort: het hilarische filmpje van Eva Jinek die zich in de NOS studio uitgebreid voorbereidt om het nieuws te lezen. Haar nuchtere reactie bij De Wereld draait Door: 'Ik heb eerst mijn ouders maar even gebeld'.

Maar bovenal vond ik het grappig omdat ik een paar maanden geleden zelf in de regiekamer bij het Journaal zat. Tijdens mijn stage liep ik een dagje mee en hoorde ik ook de gesprekken tussen de nieuwslezer en de regie.

Natuurlijk, nieuwslezers zijn ook gewoon mensen, maar op tv worden ze toch een soort onaantastbaar instituut. Pas als je ze over alledaagse dingen en stomme details hoort praten of wanneer ze grappen maken over de dingen die fout gaan, besef je dat ook het nieuws lezen gewoon 'maar' een baan is. Eigenlijk is het knap hoe weinig je daarvan merkt tijdens het nieuws. En maar goed ook, want het zou flink afleiden. Maar soms is zo'n inkijkje toch wel leuk :0.

Labels: media, nieuws en politiek

Veel aandacht voor The Pirate Bay de laatste dagen. The what? The Pirate Bay. Zo'n beetje de grootste illegale torrent downloadwebsite ter wereld. Of tenminste, de site is in feite alleen een zoekmachine met links naar illegale downloads. Quasi-semilegaal zou je denken.

Vandaag is een grote rechtszaak begonnen tegen de Zweedse beheerders van de torrentsite. Bloggers roepen om het hardst dat het om het 'internetproces van de eeuw' gaat. En hoewel die beschrijving wat misplaatst is - het gaat niet zozeer om de toekomst van het internet - belangrijk is de zaak zeker. Een pirate's dilemma zogezegd.

Misschien wel de helft van de wereldwijde illegale torrentdownloads verloopt nu via The Pirate Bay. Als de site uit de lucht gehaald wordt, dan heeft dat dus een enorm effect op het aanbod van downloads, al zal dat zich na een tijdje wel herstellen. Belangrijker is dat dat een voorbeeld zal zijn voor rechtszaken tegen andere websites. Maar mocht The Pirate Bay de zaak winnen, dan is dat een belangrijke stap richting een nieuwe benadering van copyright.

Mediagoeroes voorspellen het al langer: het einde van 'control'. Door de explosieve uitwisseling en integratie van media slaat het klassieke idee van copyright, dat gebaseerd is op verkochte kopieën, feitelijk nergens meer op. Niemand begreep bijvoorbeeld de recente stap van Youtube, die op last van platenmaatschappijen muziek uit door gebruikers gemaakte video's ging slopen. Zelfs video's waarin mensen zelf voor de webcam een liedje zingen moeten er aan geloven, omdat er copyright op de nummers rust. Dat de klassieke vorm van copyright zijn beste tijd gehad heeft, daar zijn experts het wel over eens, al zullen belanghebbenden daar fel tegenin gaan. De vraag is eerder: wanneer is het omslagpunt?

Misschien dat de platen- en filmmaatschappijen deze slag nog winnen, maar uiteindelijk zullen ze op zoek moeten naar andere verdienmodellen. Niet meer geld binnenharken per verkocht album of boek, maar bijvoorbeeld via een flat fee op je telefoon- of internetabonnement, die je het recht geeft alles te downloaden, luisteren of bekijken wat jij wilt. Steeds meer bandjes doen het ook: ze geven hun zonder label achter zich muziek voor weinig of niets weg, maar verdienen aan concerten, speciale versies van albums en merchandise.

Uiteindelijk is het eind van het klassieke copyright volgens mij onvermijdelijk, getuige ook de dalende verkopen van muziek en de opkomst van diensten als Google Books. Misschien is het nog te vroeg, maar de zaak tegen The Pirate Bay kan een grote stap zijn naar een ander business model voor veel bedrijven. En dat je als gebruiker dan niet meer gecriminaliseerd wordt voor iets waar iedereen aan meedoet, ja jij ook, dat is dan mooi meegenomen.

Labels: media, muziek, nieuws en politiek

Waar De Wereld Draait Door als talkshow de laatste tijd mijn aandacht niet meer zo weet te trekken (zakt het niveau in of ben ik de zelfverheerlijking van de grachtengordel en de promotiepraatjes van de gasten zat?), daar vind ik dat Pauw & Witteman het steeds beter doen. Geregeld zet ik nog even de tv aan voor ik ga slapen, om vervolgens de hele aflevering uit te kijken.

Natuurlijk helpen de gasten soms ook wel een handje. Niet iedereen is even aantrekkelijk als tafelgast - de Nederlandse vrouw van de Georgische president was voor mij onlangs een heus wegzapmoment. Sorry, maar wat een saai verhaal! Maar het kan ook anders. Gisteravond bijvoorbeeld.

Een prachtige aflevering waarin Alexander Pechtold haarfijn aan Mariëtte Hamer wist uit te leggen waarom het onderzoek dat Balkenende voorstelt een farce is. Zijn optreden was buitengewoon sterk en zij kon de lastige positie van de PvdA natuurlijk niet verdedigen. Blijkbaar kan Pechtold niet alleen debatteren met moeilijke mensen als Wilders en Verdonk, maar kan ook de grijze muis Hamer niet tegen hem op. Hadden maar meer politici zulke verbale kwaliteiten!

Het leukste was misschien wel hoe Jort Kelder het steekspel met een vermakelijke blik aanschouwde. Kijk de uitzending hier terug.

Labels: media, nieuws en politiek

"Koningin Beatrix heeft dinsdag Obama in een telegram gefeliciteerd met zijn inauguratie en hem veel succes toegewenst. Dat heeft zij via de Rijksvoorlichtingsdienst laten weten." (Nu.nl)

Gefeliciteerd in een wat? Ja, een telegram! Toch grappig dat de politicus die misschien wel als beste web 2.0 heeft begrepen gefeliciteerd wordt via een tweehonderd jaar oud medium :-)

Labels: media, nieuws en politiek

Of je nou van Armeense muziek houdt of van authentieke bluegrass: op internet zijn allerlei radiostations te vinden die enkel je favoriete muziek draaien. Heerlijk.. als je achter de computer zit.

Je kunt natuurlijk een kabeltje naar je stereo leggen. Maar zit je in een andere kamer, dan heb je daar niks aan. Een nieuwe gadget van Philips, de Streamium, maakt het mogelijk om je muziek overal in huis te luisteren.

Netwerkspeler
De Streamium (Philips: "een netwerkspeler") verbind je met je stereo of versterkte speakers en met je draadloze internetverbinding. Vervolgens geeft het apparaatje via een afstandsbediening toegang tot duizenden internetradiostations en je eigen mp3-collectie - als je computer aanstaat. Een leuk principe, dat ik drie maanden lang mag uitproberen!

Een maand geleden kreeg ik de Streamium NP1100 thuis. Meteen uitgepakt natuurlijk en ik moet zeggen: hij ziet er strak uit. Geen toeters en bellen, maar een simpele en stijlvolle behuizing. Wel is het beeldscherm vrij grof van resolutie en zwart-wit; misschien een reden om de duurdere versie te nemen. Zonder gebruiksaanwijzing heb je het ding meteen aan de praat en voor je het weet is het apparaat ingesteld, heb je radiozenders gevonden en herkent de Streamium je computer. Nadat je je muziek gedeeld hebt op je pc kun je vervolgens al je mp3's lekker via je stereo afspelen.

Muziek afspelen
Vooral de internetzenders blijken de moeite waard. Eigenlijk is de Streamium een gewone radio, maar dan met een gigantische keuze aan zenders. Zenders, die je normaal niet zou opzoeken. Wel is het handig om meteen je favorieten op te slaan, anders blijf je zoeken naar leuke stations..

Het afspelen van mijn eigen mp3's afspelen valt me wel wat tegen. Mijn collectie is groot en dat betekent dat je in een vrij sloom menu op een klein schermpje lang aan het zoeken bent naar de juiste muziek. Je kunt dit verhelpen door playlists aan te maken op je computer, maar dat vind ik toch wat omslachtig. Toch is het een leuk idee dat je de Streamium overal in huis op speakers of een stereo kunt aansluiten om van je muziek te genieten. Zelfs in 2009 zit je immers niet altijd achter je computer ;-).

Behalve het soms onhandige zoeken naar muziek en zenders zijn er nog een paar kleine minpuntjes. Probeer je de Streamium aan te sluiten op een niet-werkend netwerk, dan blijft hij soms "hangen", waarna alle instellingen weg zijn. Een kinderziekte? Een echte uit-knop heeft de Streamium ook niet, waardoor hij altijd stroom staat te vreten, hoe weinig dat misschien ook is. Milieu- en energierekening-technisch niet handig.

Conclusie?
Toch denk ik dat de Streamium voor veel mensen interessant zou kunnen zijn als internetradio en om af en toe mp3's af te spelen, mits je verzameling niet al te groot is. De prijs mag dan nog wel iets omlaag: de adviesprijs is namelijk 180 euro, al kan je hem op sommige plekken al voor 140 euro kopen. Nog ietsje goedkoper en de Streamium weegt misschien wel op tegen een Airport Express of een vergelijkbaar apparaat.

Nu ik het apparaat een maand gebruik, merk ik wel dat er meer in had kunnen zitten. Wensen, waar de duurdere NP2500 deels aan voldoet: een beter scherm, de weergave van albumhoezen, een equalizer en ondersteuning van meer bestandsformaten. Maar ik wil nog meer! Zoals plugins, waarmee je bijvoorbeeld je afspeelgedrag bij kunt houden voor diensten als Last.fm. Dat dat nu niet kan, is voor mij een reden om mijn muziek voorlopig gewoon via mijn pc af te spelen. Dus Philips, tijd voor nieuwe firmware?

Psst: ben je geïnteresseerd en wil je korting op een Streamium, laat dan een reactie achter!

Labels: gadgets en tools, media, muziek

Best ernstig eigenlijk. Vriendinlief is voor een kleine drie weken op familiebezoek in Indonesië. En dus heb ik nu soms tijd over. Of tenminste, meer tijd om dingen te doen waar ik anders niet altijd aan toe kom. Nerd-time that is.

Tot een week geleden keek ik in Google Reader voortdurend tegen de "1000+ unread items" aan. Boeiend nieuws en multimediablogs bleven ongelezen. Aan mijn computer veranderde tijden weinig. Nou ja het beeld begaf het, maar tot ik een nieuwe monitor heb, volstaat een ferme tik op z'n bips.

Maar deze week ben ik aan het inhalen. Ik heb wat aangeklungeld met het overgehypte - en door mij verfoeide - Twitter. Ik blijf erbij dat de meeste Twitterberichten niet boeiend zijn, maar ik moet toegeven dat de dienst ook z'n interessante kanten heeft, zoals de live verslaggeving over de aanslagen in Mumbai afgelopen week. En ik weet nu tenminste hoe het werkt.

Vervolgens downloadde ik een handige gepimpte portable versie van Firefox die je lekker van een usb stickie kan draaien en (en dat is nieuw) helemaal aangepast is voor gebruik van Gmail, Google Reader, Google Calendar en Google Talk. Allemaal diensten die ik gebruik, dus deze FoxGLove Firefox versie is echt een uitkomst. Sterker nog, ik heb hem ook maar op m'n pc geïnstalleerd! Het minimalistische Chrome-lookje helpt ook wel!

Ik was toch al wel weg van PortableApps. Zonder problemen laad ik mijn eigen browser met mijn eigen voorkeuren op mijn werk of op de universiteit. Met The Gimp kon ik tijdens mijn stage bij de NOS lekker fotoshoppen, omdat een behoorlijk fotoprogramma niet tot de uitrusting hoorde op mijn pc daar. En als je je verveelt kun je overal opeens instant messagen en zelfs torrents downloaden!

Mijn favorieten?
* FoxGLove om bovengenoemde redenen.
* FSCapture om makkelijk goede screendumps te maken.
* VLC Player om altijd alle films en muziekjes af te kunnen spelen.
* µTorrent, zodat je overal torrents kan binnensponsen.
* Infra Recorder om overal gemakkelijk cd's te branden.
* The GIMP, het photoshop alternatief.
* Neo Safekeys voor als je in een dubieus internetcafé zit.
* Sumatra PDF (de lichtste pdf reader ever!)
* En tot slot Toucan, om je usb-stick een beetje veilig te houden en reservekopieën te maken.

Om m'n PC iets te verMACen en omdat het ook wel prettig oogt, heb ik een fijne "dock" aangemaakt in Windows. RocketDock om precies te zijn. Voor de niet Mac'ers: het is een heerlijk vlot en shiny menuutje langs de rand van je scherm, van waaruit je programma's kunt starten. Een vervanger voor het Startmenu dus. Misschien lijkt het wat overbodig, omdat je dat startmenu al hebt. Maar omdat je zo heerlijk alle iconen in een keer ziet werkt het lekker snel!

Zojuist ontdek ik nog iets nieuws. Youtube filmpjes delen is nog nooit zo makkelijk geweest. Plak je link naar een hilarisch filmpje in Google Talk en alle gesprekspartners kunnen in het chatvenster het filmpje bekijken. Smooooth!

Benieuwd wat ik in de week die ik nog te gaan heb nog meer ontdek!

Labels: gadgets en tools, leven en zo, media

Youtube, Google Video, Vimeo, en al die andere videosites zijn toch vooral de websites van de grappige filmpjes. Maar af en toe staan er ook diepgravender video's tussen. Video's die je anders tegen dingen aan laten kijken.

Ok, het kost net wat meer inspanning dan een lachende baby, een South Park aflevering of pelikaan die een duif opeet, maar misschien steek je er ook nog wat van op. Zo ook het filmpje hieronder.

Als je denkt dat je weet wat geld is en hoe de economie werkt... think twice. Deze documentaire was voor mij een eye-opener. Sit back and relax, want het duur drie kwartier. Maar dat zijn drie nuttige kwartiertjes! Misschien ook aardig als achtergrond bij de financiële crisis.

Labels: media, nieuws en politiek

Eindelijk zijn die campagnes in de VS voorbij. Kunnen we straks weer andere mensen op televisie zien dan Obama en Palin. Kunnen we het weer over écht nieuws hebben. Maar vanavond wordt het nog even spannend. En het lijkt goed uit te pakken:

"In het Amerikaanse football was er nóg een goed voorteken voor de Democratische kandidaat die het opneemt tegen de regerende Republikeinen.

Het team van de Redskins speelde thuis in Washington D.C. kort voor de stembusgang en verloor maandag van de bezoekende Steelers uit Pittsburgh. In de footballwereld en in de politiek is bekend dat sinds 1937 de politieke leiding in Washington van kleur verwisselt wanneer de Redskins in hun laatste thuiswedstrijd voor de verkiezingen verliezen.

Als ze zo'n wedstrijd wonnen, werd sinds 1937 telkens de regerende partij of president herkozen. De Steelers wonnen met 23-6." (Bron: nu.nl)

En daarom zijn die verkiezingen zo leuk! Het gaat niet om cijfertjes, het gaat niet alleen om de toekomst van Amerka en de wereld. Het is emotie. Dus laten we hopen dat deze ludieke poll gelijk heeft, zoals bij voorgaande verkiezingen. Dan kan ik vannacht pas echt een leuk video-item maken en sla ik niet voor niets een nachtje over.

Wil je ook alles volgen wat er vannacht gebeurt in de VS, download dan dit overzichtje, dan weet je vast wanneer je welke uitslagen kunt verwachten.

Labels: media, nieuws en politiek

Zo veel leuke en interessante nieuwstjes, video's en artikelen op het internet. En zo weinig tijd om ze allemaal te bekijken. Frustrerend gewoon.

Gelukkig helpt een RSS feedreader je om al die sites een beetje bij te houden. Maar zelfs dan mis je soms nog de interessantste posts. Inmiddels heb ik nu een keer of drie een grote schoonmaakactie gehouden in mijn Google Reader om al die feeds er uit te gooien waar te weinig boeiende stukjes bij zitten - en meer tijd kosten dan ze je aan vermaak of nieuwe inzichten opleveren. Desondanks blijft mijn lijst van subscriptions groeien. Want elke keer als ik weer een interessante site tegen kom, voeg ik hem toch even toe om te kijken of diezelfde site nog meer te bieden heeft. Zo levert bijna elke feed minstens één nieuwe feed op.

Om het overzicht een beetje te bewaren heb ik mijn feeds ingedeeld in drie categorieën: Favorieten, Lezen en Scannen. De eerste groep zijn die feeds die ik bijna dagelijks volg. De tweede groep zijn een paar sites met lange posts waar ik alleen de tijd voor neem als ik die echt heb. De laatste categorie bevat een hele serie (nieuws)sites die zoveel posten dat je onmogelijk alles kunt lezen; hier werkt alleen koppensnellen nog. Voeg ik een nieuwe feed toe, dan komt die eerst bij mijn Favorieten, om hem later eventueel te verplaatsen naar een andere categorie.

Maar wil je snel eens wat interessante berichten lezen zonder alles te checken, dan schiet dit systeem nog niet heel erg op. Gelukkig heeft Google Reader nog een hele fijne functie: de "Share" knop. Onder elk bericht dat je interessant vind klik je op Share en hoppakee; je hebt een persoonlijke feed van jouw favoriete berichten. Door deze te delen met anderen zie je zo in een oogopslag wat je vrienden en bekenden de moeite waard vinden! Een beetje zoals Digg dus, maar dan binnen je eigen netwerk en waarschijnlijk een stuk relevanter.

Het aardige is vooral dat iedereen zijn eigen interesses en kennis heeft, dus de shared items van iemand zorgen niet alleen voor leuke, originele artikelen, maar je leert die ander ook beter kennen! Zo is zelfs je Reader een sociaal medium. Delen dus, die feeds!

Labels: gadgets en tools, leven en zo, media

Na een nacht met weinig slaap liep ik vanochtend als kickstart voor de dag even bij de Coffee Company binnen. Sinds de Coffee Company ongeveer een jaar geleden in Utrecht opende is het voor mij de koffiespot van de stad. En niet alleen voor mij. Lurkend aan een espresso macchiato zag ik ook vandaag weer lamme studenten, espresso afficionado's, hippe wannabes en - een opkomend verschijnsel - vergaderende of netwerkende creatievelingen en zzp'ers.

Een eigen kantoor is zó 2000. Internet heb je overal, de koffie bij een koffietoko is tien keer beter en waarom heb je jezelf zo'n hip imago aangemeten als je de hele dag binnen zit. Dus, in de stad moet je wezen als mediagoeroe anno 2008. Ik kan ze geen ongelijk geven, het lijkt me een prima werkvorm. Maar toch, het levert rare taferelen op.

Terwijl ik - nog steeds boven die espresso - een beetje door een glossy bladerde en wat rond keek volgde ik met verbazing het gesprek tussen mensen naast me. Van seats2meet tot blue oceans, van semantisch web tot portable avatars en van twitter tot getting things done: alles kwam voorbij. Alsof ik mijn Google Reader feeds aan het doorneuzen was! Tussendoor werd er wat genetwerkt en werden er wat namen gedropt. Werk moest draaien om wat je echte passies zijn, die en die runde zijn bedrijfje "heel relaxed" en vrienden hadden alwéér een stichting opgericht. En bovenal werd er heel hard gepraat en gekeken of de mensen er om heen wel door hadden hoe hip ze waren.

Eerlijk is eerlijk, ik vind de nieuwe media onmtwikkelingen machtig interessant en ik wil best in deze branch werken, maar wat een blah blah zeg! Wat het meeste opviel was dat het gesprek zo leek op alle mediablogs: iedereen praat elkaar na en op verder dan het aanhalen van wat hippe termen komen de meeste niet. Soms lijkt het of al dat jargon alleen maar bedoeld is om te verhullen hoe weinig inhoud er achter schuil gaat. En door het lezen van wat blogs kon ik exact volgen waar ze het over hadden.

Op een ding na dan, "Blue Oceans", daar had ik nog niet eerder van gehoord. Maar een snelle blik op wikipedia leert me dat ook dát niet wereldschokkend is. De beste man bedoelde gewoon dat hij innovatief wilde zijn en zijn eigen markt wilde creëren. Zoveel had ik ook al begrepen uit de context.. Niks nieuws. En als je de kritiek op wikipedia mag geloven, weinig wetenschappelijk. Jeuj, weer een loze term erbij :).

Labels: leven en zo, media

For ol' times sake. Mensen van voor het pentium/xbox/playstation tijdperk weten dit wel te waarderen: ruim 2500 geëmuleerde Nintendo spelletjes spelen vanuit Firefox! Alleen even deze extension installeren.

Ok, zelf had ik geen Nintendo, maar de pc-varianten van California Games, Paperboy, Arkanoid, Bomberman, Captain America, Lemmings, Legend of Zelda, Micro Machines en andere games heb ik eindeloos gespeeld als kind. Super om weer te spelen, maar installeer dit niet op je werk. Gegarandeerd dat je daar niet meer aan toe komt ;-).

Labels: gadgets en tools, media

Van de ene op de andere dag had mijn televisie er geen zin meer in. Niet eerst een tijdje kraken of angstvallig flikkeren of zo. Nee, zonder enige aankondiging besloot hij nog maar 1 streepje beeld te laten zien. Om me te jennen maakte hij nog gewoon geluid en zag je op een paar beeldpunten nog wat kleur en beweging, maar verder vooral heel veel zwart.

Mijn eerste reactie (en voor sommigen ook de tweede, derde, en vierde reactie ;-) ): Shi-it! Snel een nieuwe kopen . En dus ging ik meteen op zoek. Een dure televisie heb ik geen zin in, en aangezien iedereen z'n breedbeeld toch op marktplaats gooit omdat er een schofterig grote lcdtv voor in de plaats is gekomen, leek tweedehands me een goede optie. Is het ook wel, maar somehow heb ik na enthousiast bieden nog geen nieuwe gekocht.

Televisiekijken doe ik thuis niet heel veel, zeker niet als ik alleen ben. De belangrijkste dingen zijn bovendien toch wel online te zien. Het nieuws, het EK. En eigenlijk vermaak je je zonder tv ook best.

Stiekem was deze periode voor mij een kans om televisie op internet te (her)ontdekken. Want wat is er veel leuks. Gekke filmpjes op Youtube natuurlijk, vele buitenlandse zenders en streams op Channelchooser, maar ook de complete South Park seizoenen, alle zenders van Nederland 4 en bijvoorbeeld Comedy Central. Die laatste zender kijk ik op televisie nauwelijks naar, maar dat is misschien onterecht. Soms is het erg grappig, vooral CCN. Comedy zoals alleen Amerikanen dat kunnen, maar toegespitst op Nederland: een goede combi van de Daily Show en Het Nieuwste Nieuws dus. Gelukkig staan er wat oude afleveringen op de website, want helaas is het seizoen al weer over. En op uitzendinggemist.nl zal je ze niet vinden..

Als er even niks leuk op is, kom je op tv al snel bij MTV uit. Nou is er op internet altijd wat leuks te vinden, maar als je gewoon even bewegend behang wilt zet je lekker Last.FM + Youtube aan. En hoppakee, daar is je gepersonaliseerde MTV (maar dan mét muziek!)!. Om door de bomen het bos nog te zien wordt het misschien tijd om internettv spelers als Joost en Miro weer eens uit te proberen!

Update: Joost werkt nog slechter dan een jaar geleden. Allemaal bufferproblemen en crashes. Miro werkt best mooi, maar reageert wat traag en heeft vooral heel korte filmpjes. Niet echt mijn idee van "televisie". Mooi alternatief: het webbased Joox. Hartstikke Ali Illegali, maar perfexte streaming films en series. Blood Diamond nog niet gezien? Even aanklikken en direct goede kwaliteit beeld. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor deze site offline moet...

Labels: gadgets en tools, geinig, media

Best vaak zie ik tv-programma's, die eigenlijk zonde van mijn tijd zijn. Gelukkig heb ik met mijn studie altijd een excuus paraat. Je moet als mediagoeroe toch een beetje bekend zijn in het medialandschap..

Zo ken ik ondertussen alle grappige climate change klei-animatiefilmpjes op Animal Planet van de makers van Wallace & Gromit (shit, kijk ik zoveel naar die zender?), kan ik de reclame voor de Time Life sixties verzamelaar volledig meezingen (that is, als ik zou kunnen zingen), weet ik wie Idols dit jaar gewonnen heeft - en zelfs wie Dancing Queen gewonnen heeft (en ook dat dat de grootste TV scam van het seizoen is, als ik de inside roddels mag geloven), zie ik ongepland stukjes Oprah en Phill en weet ik wat nog meer voor programma's. En dat terwijl ik meer een internetter ben dan een tv-kijker.

Maar veel erger dan die verspilde tijd is het feit dat ik echt goede en leuke programma's vaak mis. De geniale Adriaan van Dis in Zuid-Afrika zag ik maar een enkele aflevering van, het soms echt wel boeiende In Europa.. zelfde verhaal. Actualiteitenprogramma's zie ik soms wel, maar mis ik minstens zo vaak. Simpsons en South Park kijk ik nu maar af en toe op mijn pc, want op een of andere manier zit ik net niet voor de tv of weet ik niet dát het er op is áls het er op is. Klootwijk aan Zee en Keuringsdienst van Waarde schijnen nog te bestaan, maar zie ik ook bijna nooit. Nou nam ik me voor ook díe programma's nog eens online te kijken, maar die zijn dan weer net niet te zien op uitzendinggemist.nl (betaal ik daar belasting voor?? Bastards!).

Gelukkig ontdek je soms bij toeval nog best op tijd een leuk programma. Door naar DWDD te kijken bijvoorbeeld. Ondanks dat ik dat programma minder interessant vind worden schotelden ze mij vandaag Draadstaal voor. Schijnbaar draait het al een seizoen. Ik kende het alleen van naam. Lekkere satire met ouderwets lekkere typetjes: de nieuwe Koot en Bie werd geopperd. Anyways, erg komisch wat ik er nu van gezien heb op YouTube. Dus misschien toch maar eens op de juiste tijd voor de buis gaan zitten op de zondag, Koot&Bie tijd.

Alleen, je raadt het al: zondag kan ik niet kijken.

Labels: leven en zo, media

Het leuke van alle ontwikkelingen op internet is dat er om de haverklap nieuwe diensten, programma's en sites verschijnen die het leven iets makkelijk zouden maken - of leuker. Het irritante is - naast dat je al die nieuwe diensten nooit bij kunt houden - dat de meeste eeuwig in beta blijven en je gefrustreerd op de hoognodige bug fixes en basale features zit te wachten.

Google is een goed voorbeeld. Een groot bedrijf dat internet wél goed begrepen heeft en bovendien elke paar weken een nieuwe dienst lanceert. Maar volgens mij zijn er behalve de zoekmachine en Google Earth maar weinig diensten die niet nog in Beta-fase verkeren.

Google Books? Beta. Google Calendar? Beta. Google Toolbar? Beta. Google Desktop Search? Beta. Gmail? Beta. Google Talk? Beta. Google News? Beta. Google Scholar? Beta. Google Finance? Beta. Google Website Optimizer? Beta. En de lijst gaat verder - en dan hebben we het nog niet eens over de "Google Labs" probeersels. Blogger heeft er 7 (!) jaar over gedaan om geen beta meer te zijn; Gmail is al 4 jaar in beta.

Als Beta alleen maar een marketing-truc is (beta schijnt hip te zijn!?), prima! Maar wanneer producten allerlei bugs houden, dan is het heel irritant! Waarom wordt er niet eens tijd gestopt in het perfectioneren van diensten in plaats van het online gooien van nieuwe producten.

Zo heb ik vandaag zitten stoeien met Google Talk. Een van de meest relaxte instant messengers als je het mij vraagt, en super als mail notifier, maar de laatste tijd gebruikt het geregeld opeens 100% van mijn processorvermogen en hangt het hele programma. Ooit heb ik hetzelfde probleem gehad, maar ik dacht dat het na een update ooit opgelost was. Niet dus. Na veel gezoek ben ik er achter dat het de optie "Show current music track" is. Als ik die aanzet gaat het binnen no time mis.

Even zoeken op (ja,ja!) Google, levert heel veel hits op met berichten van mensen met exact hetzelfde probleem, maar de meeste hebben de oplossing nooit gevonden en aan Google heb je niks: in de Support van Google Talk staat weinig nuttigs. Niet voor niets hanteert Google voor Google Talk geen duidelijke versiegeschiedenis, want dan zou je zien dat de laatste update lang geleden is. Hoog tijd dus, dat GTalk weer eens prioriteit krijgt bij Google. Hup, repareren die bugs en dat Beta stickertje mag er af! En dan mogen ze meteen de Group chat en smilies toevoegen die de webversie al lang heeft. Ok vooruit, de video-chat en de multi-client support mogen dan wél in een nieuwe beta. Grmbl.

Zo, ik heb mijn hart weer gelucht.

Labels: gadgets en tools, leven en zo, media

Met Volkswagen heb ik persoonlijk niet zo veel (heb ik überhaupt wat met bepaalde merken?? Hmm..), maar hun reclames zijn de laatste jaren ijzersterk. Zo is op televisie nu de grappige commerical met een Italiaanse ijsverkoper te zien met daarin een mooi oud T1 busje.

Bij het zien van die reclame moest ik weer denken aan de geweldige V-dub reclames voor de GTI ("Un-pimp zhe auto!"), van twee jaar geleden (1|2|3) en toen vond ik, bij toeval, ook dit briljante filmpje!

Zelfs/ook Duitsers hebben humor!

(Althans, sommige)

Labels: geinig, media

Misschien is een Oscar wat te hoog gegrepen voor de gemiddelde Nederlandse filmmaker - er was dit keer geen Nederlandse film bij de nominaties - maar in Nederland heb je altijd nog onze eigen net zo politieke onrechtvaardige gouden kalveren. Maar krijg je zelfs die niet... dan koop je dat lelijke bronzen beest toch gewoon op marktplaats!

Labels: media

Into The Wild. Zonder twijfel een van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. Het waargebeurde verhaal van een jongen die na zijn afstuderen zijn eigen plan trekt en wars van alle verwachtingen van de samenleving er op uit trekt, het avontuur tegemoet treedt en op zoek gaat naar rauwe, pure ervaringen. Uiteindelijk moet Chris McCandles zijn grootse idealen met zijn dood bekopen in de wildernis van Alaska.

Het boek van Jon Krakauer grijpt je bij je strot en als je je zelf ook maar één keer ooit betrapt hebt op de gedachte er tussen uit te knijpen, alles achter te laten en het avontuur op te zoeken - met een dosis grootsheid en meeslependheid, dan kan je je verbazingwekkend goed inleven in de hoofdpersoon.

Onlangs werd het boek verfilmd door Sean Penn, die duidelijk ook blown away was door het boek, en alhoewel de idealen en overtuigingen van Chris McCandles niet altijd helemaal duidelijk worden in de film, weerspiegelt hij perfect de sfeer van het boek. Niet in de laatste plaats komt dat door de soundtrack van Eddie Vedder.

Bij Pearl Jam heb ik altijd een gemengd gevoel; elk album staat misschien 1 aardig nummer op, maar nooit lijken ze het beste uit een nummer te halen en blijft het middelmatig gezever. Maar deze soundtrack past echt goed bij de film. Een paar songs springen er uit( waarvan een aantal covers zijn, misschien dat Eddie Vedder daarom zichzelf overtreft?): het nummer Society met een briljante tekst (en dat terwijl ik nooit op teksten let..), Guaranteed en Long Nights. Maar zoals bij elke soundtrack... je moet de film gezien hebben.

Dus: Lezen, dat boek! Kijken, die film. Luisteren, die soundtrack! In die volgorde.

Labels: media, muziek

Zo, da's even verhelderend. Ik zit De Wereld Draait Door zitten kijken en daar werden twee dingen duidelijk: 1. Televisie is niet wat je denkt (goh, verrassend!). 2. Peter (die met de "R") de Vries is echt zo'n commerciële pik als jij en ik altijd al dachten.

P. de V., die in DWDD even mocht komen vertellen hoe succesvol zijn zegetocht langs de Amerikaanse televisie was, klaagde aan het eind dat overeen gekomen was dat er minimaal een minuut aan zijn nieuwe boek besteed zou worden. Iets wat Matthijs van Nieuwkerk niet deed en waar hij niet van afwist - zoals hij zelf veinsde.

Of dit nou een poging was van de V. om de werkwijze van een populair publiek programma te onthullen, of dat hij daadwerkelijk gepikeerd was; hij liet zich in ieder geval enorm kennen. Dat DWDD een reclameplatform is voor allerhande artiesten, schrijvers en film- en televisemakers was niks nieuws, maar toch leuk om live te horen hoe dat het programma beïnvloeden kan.

Toch vraag ik me af voor wie het moment schadelijker was. Voor DWDD of de V.?. In ieder geval bereikte de eeuwige zelfverheerlijking van de V. hier een hoogtepunt en werd duidelijk dat hij niet alleen door z'n beknepen stemmetje zo'n vervelende man is.

Labels: media, nieuws en politiek