davide

Voor de een is het onbegrijpelijk, zinloos vandalisme, voor een ander is het een ware kunstvorm. En allebei hebben ze soms gelijk. Maar die eerste persoon zou ik toch eens aanraden wat beter te kijken.

Als je wel eens een spuitbus in handen hebt gehad, weet je hoe moeilijk het is om daarmee alleen maar een smiley te tekenen of je naam te schrijven. Voor een baantje vorig jaar moest ik allerlei materialen in verschillende kleuren spuiten en heb ik me een half uurtje uitgeleefd op de muur toen er even niks te doen was. Damn wat lastig! Het resultaat: met zelfs de simpelste, enigszins vloeiend gespoten tag oogst je bij mij al respect. Tenminste, als je er niet een of ander mooi gebouw of straatmeubilair mee onderspuit, maar juist saaie en loze plekken mee versiert.

Utrecht is rijk aan graffiti. Soms is dat dus lelijk, maar zoals vaak ook erg knap gedaan. Naar mijn werk fiets ik altijd door een tunnel waar wekelijks oude pieces verdwijnen en nieuwe verschijnen. En dit zijn niet de eerste de beste warrige tags, maar echt mooie stukken tot soms wel 10 meter lang. Naast het in Utrecht overal terugkomende kerstmannetje en het kale mannetje met bloem zijn er allerlei andere stijlen te vinden. Hier een korte impressie.

Labels: geinig, leven en zo

Zo veel leuke en interessante nieuwstjes, video's en artikelen op het internet. En zo weinig tijd om ze allemaal te bekijken. Frustrerend gewoon.

Gelukkig helpt een RSS feedreader je om al die sites een beetje bij te houden. Maar zelfs dan mis je soms nog de interessantste posts. Inmiddels heb ik nu een keer of drie een grote schoonmaakactie gehouden in mijn Google Reader om al die feeds er uit te gooien waar te weinig boeiende stukjes bij zitten - en meer tijd kosten dan ze je aan vermaak of nieuwe inzichten opleveren. Desondanks blijft mijn lijst van subscriptions groeien. Want elke keer als ik weer een interessante site tegen kom, voeg ik hem toch even toe om te kijken of diezelfde site nog meer te bieden heeft. Zo levert bijna elke feed minstens één nieuwe feed op.

Om het overzicht een beetje te bewaren heb ik mijn feeds ingedeeld in drie categorieën: Favorieten, Lezen en Scannen. De eerste groep zijn die feeds die ik bijna dagelijks volg. De tweede groep zijn een paar sites met lange posts waar ik alleen de tijd voor neem als ik die echt heb. De laatste categorie bevat een hele serie (nieuws)sites die zoveel posten dat je onmogelijk alles kunt lezen; hier werkt alleen koppensnellen nog. Voeg ik een nieuwe feed toe, dan komt die eerst bij mijn Favorieten, om hem later eventueel te verplaatsen naar een andere categorie.

Maar wil je snel eens wat interessante berichten lezen zonder alles te checken, dan schiet dit systeem nog niet heel erg op. Gelukkig heeft Google Reader nog een hele fijne functie: de "Share" knop. Onder elk bericht dat je interessant vind klik je op Share en hoppakee; je hebt een persoonlijke feed van jouw favoriete berichten. Door deze te delen met anderen zie je zo in een oogopslag wat je vrienden en bekenden de moeite waard vinden! Een beetje zoals Digg dus, maar dan binnen je eigen netwerk en waarschijnlijk een stuk relevanter.

Het aardige is vooral dat iedereen zijn eigen interesses en kennis heeft, dus de shared items van iemand zorgen niet alleen voor leuke, originele artikelen, maar je leert die ander ook beter kennen! Zo is zelfs je Reader een sociaal medium. Delen dus, die feeds!

Labels: gadgets en tools, leven en zo, media

Wat is het soms toch lekker om weer even bij je ouders thuis te zijn. Lekker vertrouwd, lekker kletsen, koude biertjes fijne wijntjes drinken en vooral niet teveel moeten. Waar je thuis altijd dingen hebt die nog moeten gebeuren kan je bij je ouders thuis even lekker alles laten voor wat het is. Dit weekend was ik voor het eerst sinds lang weer "thuis" en het was relaxed. Back in the nineties zouden ze het "onthaasten" noemen..

Zuslief was er ook met d'r man en kleine koter. En het was weer duidelijk: babies zijn leuk .. vooral als ze niet van jezelf zijn. Geen poepluiers en blèrpartijen, wel vasthouden en proberen hem aan het lachen te maken. En lachen, da's nog een hele opgave als je 6 weken oud bent. Al doet hij weinig anders dan slapen, grappig is 'ie zeker!

Zaterdag was chillen, zondag was het dierentuindag. Samen met Laura naar de dierentuin waar ik als kind en dierengek vaak kwam en op de middelbare school voor tekenlessen naar toe ging! Het was welgeteld tien jaar geleden dat ik er voor het laatst kwam, maar het was weer leuk. Veel nieuwe verblijven, een zo mogelijk nog mooiere aankleding van het park en gelukkig waren de meeste dieren net iets minder loom van de hitte dan wijzelf. Grasknagende prairiehondjes, boerende nijlpaarden, badderende beren, achteruitlopende naakte molratjes en slingerende gibbons. Cool. Het WNF-Rangerpaspoort en de Panda zijn al bijna 20 jaar de deur uit, maar stiekem ben ik nog steeds een beetje die dierenfreak van toen :)

En nu? Het is weer maandag, de eerste werkdag is alweer achter de rug. Twee weekjes nog en dan mag ik echt uitgebreid chillen: lekker op vakantie naar Italië.

Labels: leven en zo

Na een nacht met weinig slaap liep ik vanochtend als kickstart voor de dag even bij de Coffee Company binnen. Sinds de Coffee Company ongeveer een jaar geleden in Utrecht opende is het voor mij de koffiespot van de stad. En niet alleen voor mij. Lurkend aan een espresso macchiato zag ik ook vandaag weer lamme studenten, espresso afficionado's, hippe wannabes en - een opkomend verschijnsel - vergaderende of netwerkende creatievelingen en zzp'ers.

Een eigen kantoor is zó 2000. Internet heb je overal, de koffie bij een koffietoko is tien keer beter en waarom heb je jezelf zo'n hip imago aangemeten als je de hele dag binnen zit. Dus, in de stad moet je wezen als mediagoeroe anno 2008. Ik kan ze geen ongelijk geven, het lijkt me een prima werkvorm. Maar toch, het levert rare taferelen op.

Terwijl ik - nog steeds boven die espresso - een beetje door een glossy bladerde en wat rond keek volgde ik met verbazing het gesprek tussen mensen naast me. Van seats2meet tot blue oceans, van semantisch web tot portable avatars en van twitter tot getting things done: alles kwam voorbij. Alsof ik mijn Google Reader feeds aan het doorneuzen was! Tussendoor werd er wat genetwerkt en werden er wat namen gedropt. Werk moest draaien om wat je echte passies zijn, die en die runde zijn bedrijfje "heel relaxed" en vrienden hadden alwéér een stichting opgericht. En bovenal werd er heel hard gepraat en gekeken of de mensen er om heen wel door hadden hoe hip ze waren.

Eerlijk is eerlijk, ik vind de nieuwe media onmtwikkelingen machtig interessant en ik wil best in deze branch werken, maar wat een blah blah zeg! Wat het meeste opviel was dat het gesprek zo leek op alle mediablogs: iedereen praat elkaar na en op verder dan het aanhalen van wat hippe termen komen de meeste niet. Soms lijkt het of al dat jargon alleen maar bedoeld is om te verhullen hoe weinig inhoud er achter schuil gaat. En door het lezen van wat blogs kon ik exact volgen waar ze het over hadden.

Op een ding na dan, "Blue Oceans", daar had ik nog niet eerder van gehoord. Maar een snelle blik op wikipedia leert me dat ook dát niet wereldschokkend is. De beste man bedoelde gewoon dat hij innovatief wilde zijn en zijn eigen markt wilde creëren. Zoveel had ik ook al begrepen uit de context.. Niks nieuws. En als je de kritiek op wikipedia mag geloven, weinig wetenschappelijk. Jeuj, weer een loze term erbij :).

Labels: leven en zo, media